ویلموتس باید بداند

ویلموتس باید بداند

به گزارش "ورزش سه" ، در تیم ویلموتس تا امروز نشانه های مثبت زیادی دیده شده اما یکی از نشانه های نگران کننده این است که به نظر می رسد این مربی، سطح رقابت در فوتبال آسیا یا دست کم سطح رقابت در این مرحله از رقابت های مقدماتی جام جهانی را پایین تر از واقعیت کیفی این رقابت ها بررسی کرده و این چیزی است که می توان از تغییرات غافلگیرکننده لیست تیم ملی در اردوی اخیر و همینطور ترکیب بازی با بحرین فهمید.

مهدی ترابی و جهانبخش بازیکنانی هستند که در 4 سال اخیر، در اغلب یا شاید تمام اردوها و مسابقات بزرگ، در فهرست تیم ملی بودند و ناگهان در آستانه اولین بازی بزرگ دور اول مقدماتی جام جهانی، بیرون از فهرست نهایی ماندند. مسئله این نیست که ادعا کنیم محبی نباید دعوت می شده یا ترابی و جهانبخش باید در هر شرایطی در فهرست سرمربی تیم ملی باشند اما اینکه در بازی با بحرین، محبی دومین بازی ملی خود را با حضور در ترکیب اصلی انجام دهد و در نیمه دوم نیروهای متنوعی روی نیمکت برای تقویت کناره های خط میانی نداشته باشیم، نشان می دهد که ویلموتس چندان نگرانی فنی بابت این شوک بزرگ در پست وینگرها نداشته و فکر می کرده که بدون ترابی و جهانبخش هم می تواند در منامه نتیجه خوبی بگیرد.

به طور خاص در مورد محبی، مسئله بر سر زمانبندی تبدیل شدن او به یکی از نیروهای اصلی تیم ملی است؛ نه تحلیل کیفیت فنی این بازیکن مستعد. جالب است که همین تم مورد بحث، در شروع کار استراماچونی و تا حدودی شروع کار کالدرون هم دیده شده است. بازی انتحاری استقلال در دقایق پایانی مسابقه هفته اول لیگ مقابل ماشین سازی، زمانی که مهاجم ماشین سازی در نیمه زمین خودی به فضای پشت مدافع میانی استقلال رسید و از 50 متری گلر این تیم تک به تک شد و گل زد؛ همینطور مصاحبه آتشین بعد از بازی استراماچونی نشان داد که او خود را برای یک برد آسان آماده کرده بود. پس از این بازی، ما هم در شکل بازی و هم در واکنش های مربی ایتالیایی، اعتدال بیشتری دیدیم و قبل از بازی با ذوب آهن، از او شنیدیم که از لیگ ایران به عنوان یکی از رقابتی ترین لیگ های آسیا یاد می کند.

در مورد تیم ملی: مارک ویلموتس یک مربی با فلسفه فوتبال هجومی است اما چند ماه طول کشید تا اولین بازی رسمی دشوار خود را در آسیا تجربه کند. او پیش تر مقابل کره جنوبی قرار گرفته بود، اما در یک بازی دوستانه. به نظر می رسد باخت به بحرین که در آن هم نشانه های نگران کننده دیدیم و هم نکات امیدوارکننده؛ تجربه مناسبی برای ویلموتس باشد از نظر سنجش سطح رقابت در بازیهای ملی آسیا. ایران قطعا از بحرین تیم قویتری است اما این دلیل نمی شود که همیشه به راحتی و با سورپرایزهای مختلف، بتوانیم آنها را شکست دهیم. حتی در جام ملتهای 2019 آسیا، عمان که نیروی انسانی و سطح کیفی پایین تری نسبت به بحرین دارد، می توانست ایران یا قدرت های کلاسیک دیگر آسیا را غافلگیر کند. پنالتی دقایق ابتدایی عمان به ایران را به یاد بیاورید.

سطح رقابت در بازیهای ملی و همینطور لیگ قهرمانان آسیا، در سالهای اخیر نزدیک تر و مسابقات، رقابتی تر شده اند. این واقعیت را حالا ویلموتس هم به خوبی درک کرده؛ مربی تیم ملی ایران که امیدواریم تا جام جهانی 2022 با موفقیت پیش برود.

پژمان راهبر سایت ورزش سه چهارشنبه 24/7/98

اما تفسیر اینجانب بدین شرح است:

وقتی طلسمی چندین ساله آنهم با دفاع سیستمی کیروش در منامه از پس بحرین برنیامدیم ،ویلموتس و مشاورانش باید این موضوع را بعنوان یک احتیاط و دید می نگریستند. و ترکیب مجرب تری را بزمین می فرستاد. حتی یک تساوی مانند عراق هم ما را براحتی در کورس قرار میداد. نه اینکه باید از بحرین می ترسیدیم بلکه باید جانب احتیاط را از دست نمی دادیم. جو بعضی ورزشگاهها برای ما سنگین است لذا باید بازیکنان آبدیده تر و مجرب تر را وارد این بازیها کنیم. نیمه دوم باید شجاعی را وارد زمین می کردیم. تا بار کاپیتانی بر دوش احسان سنگینی نمی کرد و پنالتی را با یک کارت زرد و استپ بچه گانه تقدیم حریف نمی کرد.

اما ویلموتس شکست را در ابتدای راه سخت دید و این را به فال نیک می گیریم. که رقبا را دست کم نگیرید.حتی هنگ کنگ و کامبوج را. اگر من به جای ویلموتس بودم در بازی با کامبوج به جوانها بازی میدادم نظیر همین محبی و... و به بازیکنان اصلی استراحت میدادم و برای بازی با بحرین با شرایط شرجی و گرما و جو سنگین و...نگه میداشتم. ترابی و جهانبخش نامشان هم برای رقبا ترسناک است، نمیدانم چرا؟ آقای هاشمیان از شما توقع بیشتری داریم. چیزی مهمی روی نداده که ماتم بگیریم، با یک تساوی در عراق و شکست انها در تهران هم چیز حل می شود. اگر می خواهیم به جام جهانی برویم و نتوانیم عراق و بحرین را شکست دهیم در دور دو که رقبای اصلی وجود دارند نظیر کره جنوبی استرالیا قطر عربستان وژاپن و... چه باید بکنیم .

واما نکته پایانی چرا بازیکنان و مربیان ما از شکست مقابل ژاپن درس نمی گیرند؟ داور کدام سوت را زده که تا حالا برگردانده؟ اگر بجای داور بازی ایران بحرین بودم حاج صفی و سردار را اخراج می کردم. کار بازی کن بازی کردن است و این موارد به مربیان و... ربط دارد چند بار باید ضربه بخوریم که درس بگیریم؟ احسان جان! بازیهای تو نزدیک صد بازی ملی است تو چرا؟ تو کاپیتان تیمی. کاپیتانی صرفا به مسایل فنی نیست . مدیریت بازی و بازیکنان جوان نیز با توست از سید جلال باید یاد می گرفتی عزیز.

و اما مردم بحرین مردم نجیبی هستند و دوستشان داشته و داریم ولی برخی بازیکن نماهای نا آگاه تیم بحرین که معلوم نیست از چه و که و کجا تغذیه می شوند ، بی احترامی به سرود تیم ملی هر کشوری در واقع بی حرمتی به کشور خودتان است و سطح فرهنگتان را نشان میدهد. این بازیها همانند هزاران بازی دیگر درسراسر دنیا تمام می شوند ولی بی اخلاقی شما در خاطر جهانیان و ایرانیان هرگز. چگونه رویت می شود در آزادی حضور داشته باشی ؟ بیا و عظمت و شکوه و فر و فرهنگ ایرانیان را مانند گذشته تماشا کن تا شرمنده و سرافکنده خارج شوی. حتی اگر نتیجه بازی را هم ببرید که بعید است، ولی پیروز همیشگی اخلاق و فرهنگ و اصالت و نجابت ماییم. بازیها برای دوستی است نه دشمنی، برای شادی و شادابی و نشاط جامعه جهانی است که نفرتها و کدورتها و... کم شود نه این کاری که توکردی. بیا درخت دوستی بنشانیم . همسایه های جنوبی خلیج همیشه فارس، دوستتان داریم.